1) نظام آموزشی مبتنی بر محفوظات است نه خلاقیت پروری

2) دکترین روزآمد و نگرشی نو که متناسب با فرهنگ و آیین خود و دریافت ها و دانش جهانی را استفاده کنیم، تدوین نشده است (دکترین ملی آموزشی)

3) پایین بودن منزلت اجتماعی نهاد آموزش و پرورش، معلم و دانش آموز.

4) اقتصاد آموزش و پرورش جذب کننده نخبگان نیست.

5) نهادینه نشدن یادگیری مادام العمر و ژرف

6) نظام آموزشی مبتنی بر پژوهش (با محوریت پژوهش) نیست.

7) نظام آموزش به روز نیست.

8) همراه آموزش مسایل اخلاقی، تربیتی، هویتی، فرهنگی و ایرانی مورد توجه نیست تا هویت دینی و فرهنگی را تقویت کند.

9) دانشگاه ها به عنوان مغر متفکر جامعه و کارگزاران فکری آن نقش ایفا نمی کند (دانشگاه مرجعی برای ارجاع مسایل جاری جامعه نیست) (مسایل جاری - رجوع به دانشگاه - ارایه راه حل یا تربیت نیرو برای رفع معضل - اجرا - خطایابی - رفع خطا - پیشرفت) وجود ندارد.

10) نظام آموزشی نظامی عرضی است: در بین موارد متعدد درسی پیوند طولی وجود ندارد. روحی این اعضای پراکنده را به هم پیوند نمی زند.

11) بکار نیا نداختن قدرت تحلیل و تفکر برای یافتن پاسخ مسأله

12) فقدان آموزش دانش آموزان دانشجو محور: دانش آموزان جستجوگران اطلاعات باشند. (معلم تسهیل گر فرایند یادگیری باشد نه انتقال دهنده دانش)

13) عدم نگاه صحیح به آموزش و پرورش به عنوان تأمین کننده نیروی انسانی برای اداره کشور

● آسیب های اجرایی

1) ضعف مشارکت دانشمندان و کارشناسان برجسته کشور در تألیف کتب درسی

2) بر استعدادهای درخشان سرمایه گذاری اندکی شده است.

3) استعدادهای درخشان به طور مؤثر ساماندهی و استفاده نشده است.

4) عدم تبادل علمی آزاد میان دانشگاه ها (عدم تبادل اعضای هییت علمی بین دانشگاه ها)

5) عدم تعامل و ارتباط اثربخش مراکز علمی با نظام سیاسی و اقتصادی

6) تبدیل نشدن دانشگاه های داخل کشور به شبکه ای نیرومند از اطلاعات و دستاوردهای علمی

7) نبود روش های تدریس کارآمد مانند مکاشفه ای، کنفرانسی و گروهی

8) ساخت مدرسه متناسب با مقطع تحصیلی و سن دانش آموز نیست.

9) عدم جذابیت و علمی نبودن فضاهای آموزشی

10) مدرک گرایی (نگرش ابزاری به مدرک برای ارتقای شغلی)

11) سد انحرافی کنکور و کمبود دانشگاه از هدایت صحیح استعدادها به مسیر درست و پرورش آنها جلوگیری می کند.

12) کمبود فرصت های شغلی در حوزه تخصصی پس از فراغت از تحصیل