چند سالی است که  تب گرفتن مدرک دکترا در ایران بوجود آمده و از دانشگاه های دولتی تا ازاد و مکاتبه ای داخلی و خارجی همه سعی می کنند که تحصیلات دکترا ارائه دهند و گویی مشکلات مملکت با گرفتن دکترا و دکتر شدن همه حل میشود. مدیران مملکت و حتی سرداران سپاه هم با همه درجات نطامی به هر شکل ممکن تلاش می کنند تا این لقب را بدست اورند و حتی ان را به شکل خریدنی مانند دکترای دانشگاه مکاتبه ای از راه دور هاوایی به القاب خود اضافه کنند.

 

یادم نمی نمی رود یک بار که به نمایشگاه نیروی انتظامی در محل نمایشگاه ها رفته بودم پارچه ایی برای خوشامد گویی فرمانده وقت ان زمان که قالیباف بود زده بودند به این شکل :

" ورود فرمانده محترم نیروی انتظامی برادر سردار پاسدار سرنیپ خلبان جناب اقای دکتر قالیباف را گرامی میداریم." وفتی با این تابلو نگاه می کردم با خودم می گفتم این همه لقب برای خوشامد گویی یک نفر. و جالب تر از ان برایم تیتر دکترای ان بود که بخودم باز گفتم یک زمانی سپاهیان می گفتند ما حتی درجه هم نمی خواهیم حالا که تمام درجه های ارتشیان را گرفته اند به مراتب دانشگاهی هم هجوم آورده اند و به هر شکل ممکن می خواهند بگویند که دکترا گرفته ایم. جالب این است که همه فرماند هان سپاه برای روز بازنشستگی و ورود به سیاست یک مدرک دکترا در صندوق خود ذخیره کرده اند. نمونه اخرش این اقای الله اکرم است که دیدم ایشان را جدیدا دکتر الله کرم خطاب می کنند.!

 

 در کانادا یا امریکا گرفتن دکترا و یا تیتر دکتر اصلا یک مزیت عمده نیست و حتی مهندسین از نظر کار و حقوق به مراتب ارزش بیشتری دارند تا کسانی که دکترا دارند. داشتن لقب و عنوان دکترا یک شاخص مدیریتی یا کسب مقام نیست و فقط کسانی به دنبال گرفتن دکترا می روند که علاقه به ادامه تحصیل :تحقیق و یا تدریس در دانشگاه دارند.  در این کشور ها هدف دکترا گرفتن بوجود اوردن قشر تحصیل کرده ای است که به تحقیق و جستجوی علمی علاقه داشته باشند و کار کردن بر روی یک تز تحقیقاتی هم برای یک مشکل راه حلی پیدا کنند و هم با صرف چند سال زحمت و تلاش خود را بعنوان یک محقق بسازند .

 

متاسفانه در ایران بیش از انکه هدف پرورش مغز و استعداد برای تحقیق باشد هدف گرفتن تیتر دکترا برای ژست و خود نمایی تبلیغاتی می باشد. با اینچنین طرز تفکری نه تنها مشکلاتمان حل نمیشود بلکه ادم هایی بوجود می اید که فقط خواهان تیتر دکترا برای گرفتن مقام ها و مناصب و بر طرف کردن کمبود های روحی خود هستند و نه تفکر عمیق داشتن برای حل مشکلات در دراز مدت و ارائه راه حل های درست مبتنی بر اصول علمی.

اصولا وقتی فردی دکترا می گیرد در کوران تز تحقیقاتی اش به درجه ای از رشد ذهنی می رسد که برای  حل هر مشکلی ابتدا خود را موظف می کند که مطالعه ای عمیق در مورد سابقه ان مشکل داشته باشد و سپس با بررسی علمی و انجام ازمایشات متعدد و زمان بر بتواند به جوابش برسد.

دادن دکترای فله ای به مدیران سیاسی و مملکت نتیجه اش همین شده که خيلي از مديران فعلي دولت و خودشخص رئیس جمهور فعلی مثل اب خوردن در مورد همه چیز حرف می زنند بدون اینکه حتی کوچکترین سر رشته ای در مورد ان مسئله د اشته باشند.

کار ما ايرانيان شده متاسفانه گند زدن به همه استاندارد هاي جهاني و ابکي کردن آن استاندارد هايي که براي تميز دادن يک محصول کيفي از غير کيفي تهيه شده اند حتي همين دکترا خواندن و دادن مدرک دکترا.

فقط مي توانم بگويم که با اين روش ها ي مدرک گرايانه نه تنها پيشرفتي نخواهيم کرد بلکه حتي محصولات ديگران را هم که باسازي کنيم نتيجه اش تحويل يک محصول ناقص و يا خراب مي باشد. مثالش توليد خود رو، بيشتر از اين نگويم بهتر است.